Uyanık ol!

Kahkaha sesleri müziği bastırıyor, son dönemin popüler bütün şarkıları bir ağızdan söyleniyor... Saat 01:00... O tanıdık kahkaha kulaklarımı tırmalıyor, alkolün sınırının aşıldığı ve " koy ver gitsin, bir daha mı geleceğiz bu dünyaya" boşvermişliği ile atılan kahkaha. 

Bir şarkı daha başlıyor, bu eskilerden... Bu akşam bütün meyhanelerini dolaştım İstanbul'un... Masalardan eşlik edenler ile detone olan kötü yorumcu... Ne çok severim bu şarkıyı, bağıra çağıra söylediğim çoktur, alkolün beni götürdüğü sahte cennetlerde... Masalara vurulan eller ile tabak çanağın sıçraması... 

Çocuklar uyanmasa bari diye geçiriyorum içimden. Gece yarısı uyanıp da uykuları kaçmasın... Kafamda ziyaret ettiğim eski dostların masaları... Herkesin dilinde bir spiritüellik ve uyanık olma sevdası... Işığı görme ve aydınlanma... Lambayı yakıyorum, yazacak birşey bulmak için... Aydınlanıyor etraf; bir dokunuş ve aydınlanma... İşte bunun peşinde koşan binlerce sevdalı... Sen ne veriyorsun bu sevdanın karşılığında? Meyhane şarkıları olmaz mı? Hadi oradan! Uyanık olmak istiyorsan, uyanık ol! Seni uyutacak şeyler yapma, hadi kal sağlıcakla! 

Mum ol!

Küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında "pilot" diye yapıştırıyordum cevabı. Bugünkü aklım olsa "mum" olmak isterim derdim. Mum mu? Evet mum!

Bugünlerde mum metaforunu çok kullanıyorum; mum olmak, yanmak, yok olmayı göze almak, sönmekten korkmak, başkalarını da yakmak, tekrar var olmak...

Tam bunları düşünürken Erich Fromm'un Psikanaliz ve Zen Budizm'i kitabında Dr.Suzuki'den alıntı çıktı karşıma; 

"Eğer kapkaranlık bir odada bir mum yakılırsa oda aydınlanır, artık oda ışıklandırılmıştır. Sonradan, on ya da yüz ya da bin mum daha yakılırsa oda giderek daha daha aydınlanır. Ama, asıl kesin dönüşüm karanlığın içine süzülen birinci mumun ışığı ile başarılmıştır." 

Tek bir mum aydınlanmayı sağlıyor, kokpitte oturup yüzlerce düğmeyle uğraşmak zorunda değilim! Pilot olmaktan vazgeçtim. 

Sevgiyle,

Mus